و الشّراب فإنّ القلوب تموت كالزّروع إذا كثر عليها الماء ؛ دلهاى خود را با فزونى طعام و آب نميرانيد ( و پرخورى نكنيد ) زيرا دل مىميرد همچون زراعتها كه آب زياد بر آن بفرستند » . « 1 » در حديث ديگرى از همان حضرت مىخوانيم : « القلب يمجّ الحكمة عند امتلاء البطن ؛ دل علم و دانش را از خود بيرون مىكند هنگامى كه شكم پر از غذا شود » . « 2 » نيز در حديثى از همان حضرت مىخوانيم : « من قلّ أكله صفا فكره ؛ كسى كه كمتر غذا بخورد فكرش صاف و نورانى مىشود » . « 3 » سرانجام در حديث چهارم از آن حضرت مىخوانيم : « إيّاكم و فضول المطعم فإنّه يسم القلب بالقسوة و يبطىء بالجوارح للطّاعة و يصم الهمم عن سماع الموعظة ؛ از پرخورى بپرهيزيد كه بر قلب علامت قساوت مىنهد و اعضا را از اطاعت حق باز مىدارد و عقول را از شنيدن موعظه كر مىكند » . « 4 » امير مؤمنان على عليه السّلام نيز در نامهء معروف « عثمان بن حنيف » در پاسخ كسانى كه مىگفتند : على با اين غذاى كم و ساده چگونه مىتواند در مقابل قهرمانان در ميدان جنگ بايستد مىفرمايد : « ألا و إنّ الشّجرة البريّة أصلب عودا و الرّواتع الخضرة أرقّ جلودا و النّباتات الغذية أقوى و قودا ؛ بدانيد درختان بيابانى چوبشان محكم‌تر و درختان سرسبز ( كه در كنار نهرها مىرويند ) پوستشان نازك‌تر و گياهان صحرايى آتششان قوىتر و خاموشى آنها ديرتر است » . « 5 » تعبير به وليمه در كلام امام كنايه از هرگونه لذّت و خوشگذرانى است و تنها به خوردن و خوراك محدود نمىشود .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، 63 ، ص 331 ، ح 7 . ( 2 ) . مجموعهء ورام ، ج 2 ، ص 119 . ( 3 ) . غرر الحكم ، ح 7402 . ( 4 ) . بحار الانوار ، ج 100 ، ص 27 ، ح 40 . ( 5 ) نهج البلاغه ، نامهء 45 .